logo
 
Multiple Sclerose (MS) Vereniging Nederland
regio Amsterdam en omstreken

 

Destructief (?)

    Door: Madelon de Weijer

    “Is dit een herkenbaar gevoel?”

    Soms, de laatste tijd vaker, wil ik toegeven aan mijn beperkingen.
    Wil ik me wentelen in mijn ongemak en ongeluk.
    Stiekem, ergens diep, vind ik dat ik er ‘recht’ op heb.
    MS is een full time job! Ik ben de ziekenhuis bezoeken, het immer terugkerende revalidatie traject in steeds een iets andere vorm, de fysio, de thuiszorg, de gestage achteruitgang wat ik ook doe allemaal meer dan zat! Ik wil - tegen beter weten in - de boel de boel laten.

    Ik wil me stiekem laten gaan op allerlei denkbare fronten. Verslonzen in de ruimste zin van het woord. Persoonlijk, mijn omgeving, mijn vrienden, etc…
    Eigenlijk gewoon intens zwelgen.

    - Ik wil dan teveel eten; suiker, vet en zout. Comfort food. Kilo’s vliegen er aan, en daar blijf ik dan onverschillig onder. Vooral ook niet gaan sporten.
    - Mijn interesses en vriendschappen niet onderhouden, alleen nog maar Netflix’en.
    - Uitsluitend nog rondlopen in sweats zonder make-up en sieraden.
    - Lekker binnen blijven, me helemaal terugtrekken uit het openbare, maatschappelijke leven. Geen etentjes, vriendinnen, theater, musea, en reizen. Geen kranten, boeken en tijdschriften meer lezen. Mezelf niet meer informeren.
    - Mijn huis laten verslonzen; geen gezelligheid creëren, het een rotzooi laten worden.
    - En last but not least: bakken met geld uitgeven online om mezelf nog een beetje goed te voelen. En de boel (lees geldzaken) niet meer kunnen overzien.

    Troost winkelen, troost eten, troost niksen.
    En dat dit alles me niets (meer) kan schelen. Het klinkt te lachwekkend.
    Ik kan het me eerlijk gezegd amper voorstellen.
    Maar ….
    Ik ‘moet’ zoveel van mezelf.
    Sporten, gezond eten, mezelf informeren, lezen, in het leven blijven staan, leren, er verzorgd uit blijven zien, op gewicht blijven, de MS en al haar ongemakken managen.
    En waarvoor? Nou, voor mezelf vooral.
    Alles verandert constant. Het is veel werk, enorm vermoeiend en frustrerend. Het zet allemaal zo weinig zoden aan de dijk. Het levert vooral ook niets op.
    Geen voldoening of zelfontplooiing, geen beloning of waardering, geen geld of status, NIETS. Sterker nog ik heb het gevoel niet deel te nemen aan de maatschappij, aan de zijkant te staan.

    Het is hoe dan ook een vreemde gedachte waar ik ook zeker NIET aan toegeef. Wie verlangt er nou naar zo’n deprimerende toestand? Ik zou het niet eens kunnen zelfs als ik het ECHT zou willen. Het ligt niet in mijn aard. Misschien ligt de oorzaak in het feit dat ik in vergelijking met ‘vroeger’ toch wel erg vicariously leef. (Leven via iemand of iets anders, indirect). Dat ik door het hebben van MS niet meer aan mijn eigen verwachtingen, eisen en standaarden kan voldoen, niet meer volledig kan functioneren op mijn gewenste niveau; niet uit het leven kan halen wat er in zit. Godzijdank heb ik intens geleefd, gereisd, gewerkt – overal en (n)ergens ter wereld - tot roughly mijn 40ste.

    Ik ben van nature best zorgvuldig en opgeruimd in beide betekenissen (zowel monter, vrolijk als netjes). Daar verandert kennelijk geen MS iets aan.
    Ik heb teveel discipline in mijn donder.
    ‘Zoek het allemaal maar uit!’

    Een beetje tegenstrijdig!
    Een onsamenhangend verhaal om maar eens een understatement gebruiken.
    Klinkt iemand dit enigszins bekend in de oren?
    Ik ben benieuwd naar jullie reacties: is het herkenbaar? En zo ja: Hoe ga je er dan mee om? Je kunt mij bereiken via madelon@deweijer.amsterdam

    In deze context misschien interessant:

    Hier een interview met Jet: https://lees.bol.com/nl/article/jet-van-nieuwkerk