Een destructieve vicieuze cirkel

(geschreven met mist in mijn hersenen en een niet optimaal werkende oogzenuw – dubbelzien)

De laatste tijd bevind ik me – in een door mezelf gecreëerde – vicieuze cirkel. Of is het toch een stap terug in het ziekteproces van MS? Who knows?

Moe, pijn, beurs, kapotte hiel, spasmen dus beweeg en loop vooral minder (zeker met schoenen aan). Doordat ik minder beweeg/loop word ik nog stroever. Bij de minste of geringste inspanning ben ik doodmoe(douchen, aankleden, afwas, koken, etc). Ik val eerder & vaker, gevolg nog meer pijn. Ik zie tegen alles – in mijn agenda- op als een berg. Ik zeg veel af. Dus, kortom, beweeg ik weer minder. Ik doe het hoognodige in huis en voor de rest kan ik de moed en de energie niet opbrengen. Ik ga ook nauwelijks de deur nog uit, zeker niet alleen. Dat probeer ik te vermijden. (Boodschappen worden bezorgd).

Ik ben erg goed geworden in het ‘omzeilen’. Dit is trouwens ook een uitstekende manier om allerhande ‘angsten’ op te bouwen. Een negatief side-effect. Tegelijkertijd doe ik mijn best om dit destructieve gedrag enigszins verborgen te houden voor mijn omgeving. And so on …, and so on. Thank goodness voor Netflix & stapels boeken. Ik snoep ook veel te veel.

Ik heb een flinke schop onder mijn kont nodig!! Anders ‘zak’ ik verder weg en dat laten we niet gebeuren! Dat zou het begin van het einde zijn. Dit destructieve gedrag is zó niet de aard van dit beestje. De spreekwoordelijke schop onder mijn kont komt er ook aan, ik voel het. Van mezelf! Ik zie het licht aan het einde van de spreekwoordelijke tunnel. De eerste stap is immers het herkennen, lokaliseren en erkennen van het probleem, de onstane situatie. Niemand kan dit voor me oplossen, ik zal het proces zelf in werking moeten stellen. Conditie opbouwen! Ik wil me STERK & ZEKER genoeg voelen om de wereld tegemoet te treden; ALLEEN. Ik begin maar eens met de hulp inroepen van mijn fysiotherapeute. Maar nog even niet. Ik wil nog even zwelgen.

Madelon