Hoe ik mezelf vermaak met de app, die ‘ommetje’ heet

Ergens las ik over de app van de Hersenstichting. Ach, waarom zou ik dat wandel-appje ook niet downloaden? Het is het proberen waard. Mijn eerste ommetje, zoals altijd met twee elleboogkrukken, liet zien hoe lang ik gelopen had – 23 minuten, en hoe ver – 700 meter. Ook kon ik zien welke route ik gelopen had. Vooral dat laatste vind ik leuk, want nu kan ik meten hoe ver de tramhalte echt is, of de brievenbus.
Via de app-groep van mijn werk werd gevraagd om samen een team te vormen. Mijn reactie was natuurlijk een beetje cynisch: ‘Als mijn 100 meter voor een kilometer geldt, dan doe ik mee! Ik wil immers ook graag een mooie plek op de ranglijst’. De respons was vlot: ‘Tuurlijk. Top dat je mee wilt doen’.
Sindsdien loop ik dagelijks mijn ommetje, ontdek alle mogelijkheden van de app en betrap mezelf erop dat ik er ‘verslaafd’ aan raak en de competitie aanga. Het gaat er namelijk niet om hoe lang, hoe snel, of hoe ver je loopt; het doel is dat beweging de hersenactiviteit bevordert en het patroon van (te) lang zitten doorbreekt. En eerlijk gezegd voelt het elke dag heerlijk om even buiten te zijn. In mijn hoofd klaart het absoluut op, voel mij achteraf echt helderder.
Dus start ik voor 9 uur s‘ochtends, dan krijg ik 3 punten extra. Ik loop minimaal 20 minuten, en krijg ik 5 punten. Ik doe mijn best om 750 meter af te leggen, waarvoor ik 4 punten krijg. Voor mij is dat laatste echt het moeilijkste onderdeel. Tot slot loop ik elke dag een ommetje, dan scoor ik weer 3 punten extra.
Eerlijk gezegd lach ik mezelf ook een beetje uit. Hoe weinig heb ik toch nodig om in beweging te komen om die puntjes en spelregels goed toe te passen. En ik klim gestaag hoger op de ranglijst. Maar wat ik écht leuk vind, is dat ik zomaar meedoe met mensen die ‘gewoon’ kunnen lopen.
Inmiddels heb ik 7 collega’s achter mij gelaten en heb er nog 9 voor me te dulden. Degenen die bovenaan staan hebben vast een hond. Hoe ik die dan versla? Stug volhouden maar!

Annemieke Hondius