Op 6 november opende stichting Open mind samen met de gemeente Amsterdam de tentoonstelling ‘Ik zorg voor jou’ bij de Stopera.
. 
De tentoonstelling geeft veertien Amsterdamse mantelzorgers een gezicht. In Amsterdam zorgen veel mensen met liefde voor hun partner, ouder, kind, familielid, vriend of buur. Bijvoorbeeld vanwege ouderdom, een chronische ziekte, een lichamelijke of geestelijke beperking, psychische problemen of een verslaving. Frits (77), lid van de Amsterdamse afdeling van de MS-vereniging, is één van de geportretteerde mantelzorgers.
Mantelzorg is langdurige, onbetaalde zorg. Het is waardevol en onmisbaar, maar het kan soms ook zwaar zijn. De portretten en verhalen laten zien dat mantelzorgers nooit hetzelfde zijn: jong of oud, verschillende achtergronden en verschillende redenen om te zorgen. (tekst van Reineke Schermer)
Frits (77) vertelt in het begeleidende schrijven bij zijn portret over zijn leven als mantelzorger:
“Mijn dagen worden nu volledig ingevuld door de zorg voor mijn man, Jürgen. Jürgen is 29 jaar jonger dan ik. Toen we gingen samenwonen wist ik al dat hij MS had. Maar toen was hij nog heel fit. Helaas is hij snel achteruit gegaan.
Het is een constante zorg, de hele dag door. Er is dagelijks hulp van thuiszorg om hem te helpen met douchen en aankleden. Maar de rest doe ik zelf. Het is heel intensief.
Door deze situatie is onze relatie veranderd. We zijn niet meer gelijkwaardig zoals vroeger. Dat is lastig. Jürgen is helemaal afhankelijk van mij. Ook in gesprekken met anderen praat ik vaak namens hem. Gelukkig kunnen we er samen ook grappen over maken en om lachen. En er is veel liefde tussen ons. Zonder die liefde zou dit niet lukken. Wat ik heb geleerd, is dat ik goed op mijn eigen grenzen moet letten. Ik heb ook tijd voor mezelf nodig.
Mensen weten vaak niet goed welke hulp ze kunnen aanbieden, maar als je ze vraagt om te helpen, dan doen ze het graag. Even kort de verzorging overnemen is echter lastig, want je moet sommige dingen echt leren. Zoals werken met de tillift of het legen van de urinezak. We hebben een Persoonsgebonden budget (Pgb). Daarmee kunnen we zelf zorg regelen. Ik heb iets bedacht dat voor ons heel goed werkt. We hebben vijf studenten die elk een dag per week komen helpen. Ze kennen Jürgen goed en voelen bijna als familie. Daardoor kan ik soms naar een concert, museum of gewoon even ontspannen.”
De tentoonstelling start in stadsdeel Centrum en zal het komende half jaar in alle stadsdelen en stadsgebied Weesp te zien zijn.
Amber te Velde
Foto: Hazel Ling
bronnen: