Een kennis van me koos voor euthanasie, in een uitzichtloze medische situatie. Ik begrijp waarom. Maar toch irriteerde die onomkeerbaarheid me: was er écht geen enkele manier meer om het leven weer zin te geven? Natuurlijk is het goed dat er een mogelijkheid bestaat om niet lang te lijden als je leven ellendig is en alleen maar ellendiger wordt. Maar euthanasie is zo onomkeerbaar. Dan moet ik aan mijn moeder denken. Zij had Parkinson en darmproblemen, maar behield altijd haar zin in het leven. Op het allerlaatst kreeg ze morfine toegediend zodat ze niet hoefde te lijden, ze was medisch gezien reddeloos verloren. Mijn broers en ik werden gevraagd om toestemming voor het aanleggen van een morfinepomp. Moeder heeft nooit voor euthanasie gekozen.
Hoe behield mijn moeder zin in het leven? Deels was dit haar persoonlijkheid, ze was nooit iemand die snel bij de pakken ging neerzitten. Het was ook haar dankbaarheid voor alles wat ze wèl had. Het leven waar ze op terug kon kijken. Haar eindeloze vertrouwen. Dit zijn allemaal uiteraard zaken die niet vanzelfsprekend zijn. Ik ben dankbaar voor de tijd die ik nog met mijn moeder heb kunnen doorbrengen. Het samen oude foto’s bekijken waar zij dan verrassend veel over wist te vertellen. Bijvoorbeeld over haar jeugdvriendje, waar ze me nooit eerder over had verteld. Hier moest ik wel om lachen. Mijn moeder lachte mee. Het leven had zin.
Dinand Brummelhuis