Fotoverslag Wereld MS Durgerdam-route

Op vrijdag 24 mei 2019 hebben wij de Wereld MS Durgerdam-route gereden in het kader van Wereld MS-dag. Basislocatie was restaurant ‘Aan Tafel bij Landmarkt’ in Schellingwoude waar wij heerlijk geluncht hebben en na afloop geborreld. Het was weer een heerlijke en bijzondere dag mede door het prachtige weer. Hieronder een fotoverslag van zowel de fiets/scoot- als de wandelroute.

1. De voorbereiding

2. Lunch en startschot

“Fotoverslag Wereld MS Durgerdam-route” verder lezen

Me Too

Me Too betekent voor mij: aandacht vragen voor iets wat ten onrechte wordt verzwegen. Een publiek geheim. Soms komt iets uit je onderbewuste naar boven wat je dwars zit. In mijn geval gebeurde dat door een noodkreet van de Roma die aandacht (erkenning) vroegen voor de Zigeunervervolging tijdens de dodenherdenking. De Zigeunervervolging kwam iets later op gang dan de Jodenvervolging, maar was verder vrijwel hetzelfde. Zigeuners zouden volgens de rassenleer van de Nazi’s van nature asociaal en crimineel gedrag vertonen.

Gehandicapten behoorde niet tot een specifiek ras. Deze mensen werden niet zozeer ergens schuldig aan bevonden, maar de Nazi’s vonden het te duur om voor hen te zorgen. De oplossing werd gevonden in slot Hartheim, anders dan de naam doet vermoeden een kille plek. Hartheim was het eerste van in totaal zes ‘euthanasie’ centra waar mensen met een zware lichamelijke en/of geestelijke handicap werden omgebracht. Er werden tests op hen uitgevoerd, onder anderen met koolstofmonoxide. Zo werd de basis gelegd voor de gaskamers in concentratiekampen. “Me Too” verder lezen

Een destructieve vicieuze cirkel

(geschreven met mist in mijn hersenen en een niet optimaal werkende oogzenuw – dubbelzien)

De laatste tijd bevind ik me – in een door mezelf gecreëerde – vicieuze cirkel. Of is het toch een stap terug in het ziekteproces van MS? Who knows?

Moe, pijn, beurs, kapotte hiel, spasmen dus beweeg en loop vooral minder (zeker met schoenen aan). Doordat ik minder beweeg/loop word ik nog stroever. Bij de minste of geringste inspanning ben ik doodmoe (douchen, aankleden, afwas, koken, etc). Ik val eerder & vaker, gevolg nog meer pijn. Ik zie tegen alles – in mijn agenda- op als een berg. Ik zeg veel af. Dus, kortom, beweeg ik weer minder. Ik doe het hoognodige in huis en voor de rest kan ik de moed en de energie niet opbrengen. Ik ga ook nauwelijks de deur nog uit, zeker niet alleen. Dat probeer ik te vermijden. (Boodschappen worden bezorgd). Ik ben erg goed geworden in het ‘omzeilen’.  “Een destructieve vicieuze cirkel” verder lezen