Robinson Crusoe is niet een televisieformat maar een van de eilandjes in de Loosdrechtse Plassen. Het is volledig ingericht op mensen met een handicap. Welke handicap dan ook. Spastisch, verlamd, doof of blind, met MS of Parkinson, iedereen kan er terecht voor een paar dagen watersport. Verschillende slaapkamers en badkamers zijn aangepast en van alle noodzakelijke gemakken voorzien. Rolstoelen kunnen mee op een zeilboot of catamaran, je kunt met een tillift in een roeiboot of kano gezet worden. Maar je kunt ook gewoon instappen, al dan niet gesteund door een vrijwilliger.
Het eiland is geschikt voor alle mensen met een beperking of handicap, maar voor MS’ers zijn er elk jaar drie speciale weekeinden voor alleen deze doelgroep. Naar een van die drie ben ik onlangs geweest. Ik had van René al gehoord dat het de moeite waard zou zijn. Hij was er kennelijk al eens geweest.
De vrijwilligers die ik al noemde, zijn wel een speciale vermelding waard. Het zijn er heel veel, bijna één per twee deelnemers. Vrijwel allemaal wat oudere, maar gezonde mannen die iets met watersport hebben en in elk geval moeten kunnen zeilen. Ze hebben stuk voor stuk een groot hart en zijn ongelooflijk lief, aardig en behulpzaam. Op het eiland zijn twee beheerders – betaalde professionals, neem ik aan. De rest is er vrijwillig, een paar weekeinden of weken per jaar. Er is ook altijd een medisch geschoold persoon bij. In mijn weekeinde was deze verpleegkundige de enige vrouwelijke vrijwilliger.
De eerste ochtend zijn we al om zes uur de ‘jungle’ in gepeddeld. Die activiteit heet Vroege Vogels. In een kano – volgens een van de beheerders, maar het wás een kajak (woordenboek en internet geven mij gelijk) – peddelden we weg. De meeste deelnemers zaten in een dubbele kayak, dus met een vrijwilliger achterin. En daar gingen we hup de dichtbegroeide waterweggetjes in. De peddels moesten we geregeld recht omhoog steken, zo dichtbegroeid was de doorgang. Prachtig. En de vogels floten ook prachtig en de zon scheen prachtig.
Midden in de jungle dronken we in de boten meegebrachte koffie en bij terugkomst stond het eten klaar. Na het ontbijt werd geïnventariseerd wat we erna gingen doen en werden de vrijwilligers verdeeld over de activiteiten. Ik ging met iemand roeien. Dat had ik van tevoren al bedacht. Leek me erg leuk want ik heb tientallen jaren geroeid, totdat ik de roeiboot niet meer zelfstandig in kon komen. Nu werd ik door twee vrijwilligers ondersteund en lukte het wel. Maar het voetenbord kon niet dichtbij genoeg voor mijn korte benen, en vanwege het verplichte reddingsvest had ik nauwelijks armslag. Dat roeien werd dus een fiasco. Erg jammer.
Maar de roeiboot werd net zo makkelijk weer uit het water gehaald en toen hebben we maar een zeiltochtje gemaakt. Met z’n tweeën alle vijf Loosdrechtse Plassen over. Ik stuurde en mijn maat deed al het sjouw- en touwwerk. En zei mij waar ik naartoe moest sturen. Op die manier werd het een memorabel tochtje. ’s Middags heb ik nog op mijn knieën gesupt. Opstaan lukte helaas niet. De andere deelnemers waren aan het luieren, zwemmen, zeilen of ook aan het suppen.
Voor het avondeten werden er pizza’s gebakken in de net nieuwe pizza-oven. Met een aantal mensen hadden we de ingrediënten ’s middags al gesneden, zodat iedereen z’n eigen vulling kon samenstellen. Een heleboel mensen gingen daarna waterskieën, daar waren verschillende mogelijkheden voor. Het was spectaculair. En daarna zaten we rond de vuurkorf die werd gevuld met de gloeiende blokken uit de pizza-oven. Het werd een hilarisch samenzijn daar. De gevatte opmerkingen vlogen over en weer. Niemand werd gespaard. Wat hebben we gelachen.
De laatste ochtend deden we allemaal iets wat we nog wilden doen. Ik ging met een paar anderen de Kalverstraat op: met een zeilboot achter langs de dure huizen en tuinen van de filthy rich koekeloerren. Maar geen BN’er gezien. Na het middageten maakten we met z’n allen de ruimtes schoon en daarna brachten een paar boten ons en onze bagage terug naar het vasteland.
Een heel bijzonder en zeer geslaagd weekeinde was voorbij.
René had helemaal gelijk gehad.
Annelies Konijnenbelt