Schoon genoeg

De laatste stuiptrek van de zomer, hopelijk.
Ik smelt werkelijk waar.
Zeker met die uitbundige zon.
Brain fog, krachtverlies, nog meer uit balans, pijn.
Ik ben niets meer waard.
Zelfs lezen is mij te veel. Ik heb nog stapels boeken. Zó jammer.
Godzijdank voor NETFLIX.
De zomer duurt lang en is tegenwoordig zó saai.
Ik kan niets, blijf angstvallig binnenshuis, zie niemand.
Gelukkig kan ik goed alleen zijn en verveel me nauwelijks.
Ik word enigszins onpasselijk van de hysterische blijheid van alles & iedereen.
Heb moeite met eten en drinken, kan er de moed niet voor vinden, moet mezelf er toe dwingen.
Ik baal er stevig van. Even leek het einde in zicht maar niets was minder waar.
Verheug me enorm op de herfst.
Al was het alleen maar om de leukere kleding.
En met een beetje ‘geluk’ ga ik wederom beginnen met Fampyra, deze herfst!
Ik snak naar een beetje verbetering van het belabberde functioneren van mijn lijf en leden. Ook daar krijg ik schoon genoeg van.

Madelon

Baa, ting, klap, beng, tsjin, boem en toem

Op de cursus RGM – Ronnie Gardiner Methode – maken we rare geluiden en slaan we op onze benen. Ja, echte dijenkletsers, we lachen wat af. En dat allemaal in een poging nieuwe verbindingen te maken tussen onze linker- en rechter hersenhelft. Ronduit hilarisch.

Het is de bedoeling dat we verschillende dingen tegelijk doen, waarbij we meerdere gebieden in de hersenen stimuleren. En dat heeft heel wat voeten in de aarde. De methode is dan ook ontwikkeld door een drummer, Ronnie Gardiner, en drummers gebruiken tegelijkertijd beide voeten en beide handen. De benamingen die we roepen zijn klanknabootsingen van drumgeluiden.

Links is ook nog ‘s rood en rechts is blauw. Een klap op je linkerdij heet ‘baa’ en wordt aangegeven met een half rood ‘haltertje’ dat naar links wijst:

“Baa, ting, klap, beng, tsjin, boem en toem” verder lezen

Een destructieve vicieuze cirkel

(geschreven met mist in mijn hersenen en een niet optimaal werkende oogzenuw – dubbelzien)

De laatste tijd bevind ik me – in een door mezelf gecreëerde – vicieuze cirkel. Of is het toch een stap terug in het ziekteproces van MS? Who knows?

Moe, pijn, beurs, kapotte hiel, spasmen dus beweeg en loop vooral minder (zeker met schoenen aan). Doordat ik minder beweeg/loop word ik nog stroever. Bij de minste of geringste inspanning ben ik doodmoe(douchen, aankleden, afwas, koken, etc). Ik val eerder & vaker, gevolg nog meer pijn. Ik zie tegen alles – in mijn agenda- op als een berg. Ik zeg veel af. Dus, kortom, beweeg ik weer minder. Ik doe het hoognodige in huis en voor de rest kan ik de moed en de energie niet opbrengen. Ik ga ook nauwelijks de deur nog uit, zeker niet alleen. Dat probeer ik te vermijden. (Boodschappen worden bezorgd).

Ik ben erg goed geworden in het ‘omzeilen’.  “Een destructieve vicieuze cirkel” verder lezen

Een rollator op je 49ste! Hoe suf!

De rollator is de verstandige keuze – voor mijn veiligheid.
Mijn ergotherapeut was blij dat ik overstag ben gegaan.
Ik vind ‘m vooral NIET leuk, NIET sexy, NIET hip en erg prijzig!
Wat een zonde van dat geld!
Was beter besteed aan boeken, eten met vrienden, een paar gave laarzen ….

Ik associeer de rollator met beige, degelijk, sleur, bejaard, saai & langzaam.
Je doet er niet meer toe, je wordt niet meer gezien.
Je levert in op elegantie, sexiness, stoerheid, vrouwelijkheid.
Ik word graag gezien! “Een rollator op je 49ste! Hoe suf!” verder lezen

‘Hypocrisis!’

Klagen wil ik niet en dat vertik ik categorisch. Maar mag ik even …..

Het klinkt krankzinnig en tegenstrijdig maar als chronisch zieke – rondkomend van een WAOtje – ben je slechter af als het goed gaat met de economie. Althans daar begint het verdacht veel op te lijken. Omgekeerde wereld? “‘Hypocrisis!’” verder lezen