Niet teveel over nadenken

Weer moeten inleveren qua onafhankelijkheid, vrijheid en leefwereld. Beperking en aanpassingsvermogen zijn wel voortdurend terugkerende thema’s bij MS. Ik heb onlangs mijn auto verkocht. No big deal zal je zeggen. Toch ligt het stiekem iets anders.

Mijn rijbewijs gaat NIET verlengd worden in het voorjaar van 2020, de eigenlijke kwestie. Om het winteronderhoud en de APK te omzeilen heb ik haar alvast verkocht; mijn bijna antieke, knalrode baby Mercedes. Het scheelt ook een paar maanden wegenbelasting & verzekering. Bovendien werd het eerlijk gezegd ook TE gevaarlijk. Het was bijna niet meer te doen. Ik zou het mezelf nooit vergeven als … Kortom een verstandig besluit maar wel onomkeerbaar. “Niet teveel over nadenken” verder lezen

Baa, ting, klap, beng, tsjin, boem en toem

Op de cursus RGM – Ronnie Gardiner Methode – maken we rare geluiden en slaan we op onze benen. Ja, echte dijenkletsers, we lachen wat af. En dat allemaal in een poging nieuwe verbindingen te maken tussen onze linker- en rechter hersenhelft. Ronduit hilarisch.

Het is de bedoeling dat we verschillende dingen tegelijk doen, waarbij we meerdere gebieden in de hersenen stimuleren. En dat heeft heel wat voeten in de aarde. De methode is dan ook ontwikkeld door een drummer, Ronnie Gardiner, en drummers gebruiken tegelijkertijd beide voeten en beide handen. De benamingen die we roepen zijn klanknabootsingen van drumgeluiden.

Links is ook nog ‘s rood en rechts is blauw. Een klap op je linkerdij heet ‘baa’ en wordt aangegeven met een half rood ‘haltertje’ dat naar links wijst:

“Baa, ting, klap, beng, tsjin, boem en toem” verder lezen

Een destructieve vicieuze cirkel

(geschreven met mist in mijn hersenen en een niet optimaal werkende oogzenuw – dubbelzien)

De laatste tijd bevind ik me – in een door mezelf gecreëerde – vicieuze cirkel. Of is het toch een stap terug in het ziekteproces van MS? Who knows?

Moe, pijn, beurs, kapotte hiel, spasmen dus beweeg en loop vooral minder (zeker met schoenen aan). Doordat ik minder beweeg/loop word ik nog stroever. Bij de minste of geringste inspanning ben ik doodmoe (douchen, aankleden, afwas, koken, etc). Ik val eerder & vaker, gevolg nog meer pijn. Ik zie tegen alles – in mijn agenda- op als een berg. Ik zeg veel af. Dus, kortom, beweeg ik weer minder. Ik doe het hoognodige in huis en voor de rest kan ik de moed en de energie niet opbrengen. Ik ga ook nauwelijks de deur nog uit, zeker niet alleen. Dat probeer ik te vermijden. (Boodschappen worden bezorgd). Ik ben erg goed geworden in het ‘omzeilen’.  “Een destructieve vicieuze cirkel” verder lezen